De hoeveelheid data groeit explosief. Met name de zogeheten niet gestructureerde data, alles wat we niet onder de noemer ‘SQL’ kunnen vatten. Data uit geografische informatiesystemen bijvoorbeeld, of tientallen megabytes verslindende scans van ziekenhuisapparatuur. Ook het particulier gebruik neemt een stevig deel voor z’n rekening. We slaan tegenwoordig makkelijk tientallen megabytes aan foto’s en filmpjes op. Om nog maar te zwijgen van tweets en andere activiteiten op sociale netwerken.
Vluchtige data weliswaar, waarvan de meeste ‘eigenaren’ na een aantal weken al niet meer weten waar het over gaat, en daarom ook weer makkelijk te deleten.
Maar ‘deleten’ is een betrekkelijk begrip in cyberspace. Een achteraf-wellicht-niet-zo-verstandige-actie op het web is in negen van de tien gevallen niet meer terug te draaien. Sterker nog: nagenoeg alles wat we op internet doen, wordt geregistreerd. Zonder dat we dat weten overigens, maar ook zonder dat de partijen die dat doen de wet overtreden. En de data die ze verzamelen leidt tot angstig nauwkeurige gebruikersprofielen. Uw jaarinkomen kan op een paar honderd euro nauwkeurig worden vastgesteld, uw leeftijd tot op een jaar nauwkeurig. En ook uw hobby’s zijn bekend, uw politieke voorkeur, uw gezondheidssituatie, uw seksuele geaardheid, uw eetgewoonten, uw gezinssamenstelling en ga zo maar door. Zelfs de auto waarin u rijdt of het merk camera waarmee u fotografeert is bekend.
Het meest griezelige daaraan is wellicht dat al die informatie ook gebruikt kan worden. Voor gerichte commerciële acties bijvoorbeeld, of om u voor levensbeschouwelijke zaken te interesseren, of voor politieke doeleinden …
Wellicht reden om toch wat terughoudend te zijn met allerlei activiteiten op het web, want hoe groot de totale hoeveelheid data ook zal worden, wie wil vindt elke ‘speld’ in deze hooiberg. Door nieuwe technologie steeds makkelijker zelfs.
Wijnand Westerveld
Hoofdredacteur (w.westerveld@sdu.nl)